Για να είμαι ειλικρινής, όταν μπήκε το 2026, πίστεψα πραγματικά πως είχε έρθει η ώρα να αφήσω πίσω το χαρακτηριστικό μας ύφος και να προσαρμοστώ στη σύγχρονη τάση: πιο γρήγορο μοντάζ, πιο σύντομα και αλγοριθμικά βίντεο, θόρυβος, τίτλοι, ασπρόμαυρα και έγχρωμα πλάνα, συνεχής κίνηση.Και, ειλικρινά, παραλίγο να πάω προς τα εκεί.Παραλίγο να το δοκιμάσω.Μετά όμως η χρονιά άρχισε να κυλά.Κάθε εκδήλωση γινόταν μια νέα πρόκληση αφήγησης. Και ακριβώς τη στιγμή που σκεφτόμουν πως έπρεπε να προχωρήσω και να ακολουθήσω αυτό που έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, η μοίρα ήταν κάπου εκεί, κρατώντας την μπίρα της και μιλώντας σαν τον Mighty Mick από τις ταινίες Rocky:«Έι, αλήτη… δεν ακούσαμε ακόμη το καμπανάκι. Δεν γεννήθηκες για να ακολουθείς τις τάσεις. Γεννήθηκες για να ακολουθείς τις στιγμές και τα συναισθήματα.»Και εδώ είμαστε, σε ακόμη μία βάπτιση, να επιστρέφουμε ξανά στον φυσικό μας ρυθμό.Για ακόμη μία φορά, συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό για το οποίο είμαι φτιαγμένος.Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό για το οποίο είμαστε φτιαγμένοι.Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε θόρυβο, μόνο και μόνο για να στρέφεται πάνω μας η προσοχή του αλγορίθμου.Ακολουθούμε τις στιγμές.Ακολουθούμε τα συναισθήματα.Και αφηγούμαστε την ιστορία ακριβώς όπως αξίζει να μείνει στη μνήμη.Και αυτή τη φορά, φίλοι μου, άξιζε απόλυτα.Μπορεί να ξεκίνησε σαν ακόμη μία βάπτιση, αλλά ήταν πολύ περισσότερα…Το πέρασμα του χρόνου.Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι.Το δικό μας φως. Το δικό τους φως.Η μετάβαση από τη μία γενιά στην άλλη.Το κορίτσι και ο πατέρας της.Η δύναμη της σύνδεσης.Οι τελείες της ζωής να ευθυγραμμίζονται. .
..
.
.
To be honest, when 2026 began, I truly believed it was time to leave our signature style behind and adapt to the modern trend: faster editing, shorter and more algorithm-driven videos, noise, titles, black-and-white mixed with colour footage, constant movement.And honestly, I almost went there.I almost tried it.But then the year started to unfold.Every event became a new storytelling challenge. And just when I thought I had to move forward and follow what everyone else was doing, fate was somewhere nearby, holding its beer and talking like Mighty Mick from the Rocky movies:“Hey, bum… we haven’t heard the bell yet. You weren’t born to follow trends. You were born to follow moments and emotions.”And here we are, at yet another christening, returning once again to our natural rhythm.Once again, I realised that I simply cannot escape what I was made for.We cannot escape what we were made for.We are not here to make noise just so the algorithm turns its attention towards us.We follow the moments.We follow the emotions.And we tell the story exactly the way it deserves to be remembered.And this time, my friends, it was absolutely worth it.It may have started as just another christening, but it became so much more…The passage of time.The people we love.Our own light. Their light.The transition from one generation to the next.The girl and her father.The power of connection.The dots of life aligning.
